What the fuck just happened?

Ken je dat? De bizarste vorm van rascisme of discriminatie in je buurt: ’t soort dat als vanzelfsprekend komt. De persoon die discrimineert zegt het met zoveel trots en vanzelfsprekendheid dat je even jezelf moet knijpen om te realiseren dat het echt gezegd is. Of je nou een paar keer met je ogen knippert, het is en zal zo blijven: discriminatie of rascisme is veelvoorkomend en al helemaal in zijn puurste vorm: met vanzelfsprekendheid.

He ja, lekker heftig he. Nou niet zo’n bepaald vrolijk onderwerp. ’t Liefst draai je je hoofd weg en leg je d’r een kussen boven op, maar laten we eerlijk zijn: vermijden gaat ’t niet oplossen. Een kort voorbeeldje waar mijn mond van openviel: een klasgenootje die met pure walging foto’s liet zien van een lesbisch meisje en diens vriendin. Met bijna verontwaardiging voor ’t feit dat dat meisje die foto’s erop durfde te zetten riep m’n klasgenootje: ieuw! Kijk dit nou! Waarop ik haar aansprak met: “Dat vind je vies?”. Op zich verwachtte ik nu misschien een schaamtevolle blik, een blijk van spijt van die opmerking. Maar neuh, twee ogen keken me recht aan en zeiden, bijna met trots: “Ja, ik hou daar dus echt niet van!” Overrompeld met verbazing waren de woorden die ik eruit kon wurmen eigenlijk alleen: “Nou, lekkere discriminatie dan!”.  En stiekem vloeide er nog tienduizend woorden in mijn hoofd, waarbij de keywords: What. The. Fuck.

En zo simpel gaat ‘t. De meesten van ons zullen zich er vast niet eens meer over verbazen. Discussieren lijkt zinloos, hoe vanzelfsprekend goede moralen en waardes behoren te zijn, hoe vanzelfsprekend de slechte het soms blijken te zijn. We kunnen trots zijn op ons landje met homohuwelijk en anderen dingen die op papier goed lijken te zijn, maar uiteindelijk zijn wij helemaal niet tolerant als ’t gaat om homoseksuelen. We kijken er nog steeds raar van op, het is nog steeds niet “gewoon” of “normaal”. Er worden nog steeds mensen in elkaar geramd omdat ze elkaar van ’t zelfde geslacht durven te zoenen op straat. Of mensen worden afgekraakd als ze een foto durven te uploaden, waar ze intiem zijn met de persoon van wie ze houden – iemand van hetzelfde geslacht.

Niet alleen discriminatie als ’t gaat om seksuele voorkeur, maar uiteraard een van de grootste en – pak ‘m beet – meest voorkomende in ons land: allochtonen. Al helemaal als je in ’t zuiden van ’t zuiden woont van ons Hollandse landje, realiseer je je maar al te vaak dat de mensheid soms in een hele zielige staat verkeerd. Peace, love and hapiness lijkt lichtjaren verwijderd. Ik ben blij als ik iemand ontmoet die goede moralen en waardes blijkt te hebben, behoor ik niet juist maar af en toe pissig te worden om ‘foute’ types? Waar is ’t fout gegaan?

Bastiaan van Schaik

Bastiaan van Schaik. Ik weet niet eens wat hij is of wat hij doet, maar ik geloof dat hij een stylist moet voorstellen. (proest.) Het is een stevige man. Laten we maar gewoon dik zeggen, want voor deze man heb ik niet veel respect, en ga ik dus ook niet mooie woorden gebruiken. Ik heb niks tegen dikke mensen. Tegen hem wel.

Ik zag meneertje van Schaik een jaartje terug ofzo, bij HNTM. (Holland’s Next Top Model, red) Zoals ik al zei, ik vermoedde niet veel slechts. Hij nam plaats in de jury en jureerde. TOTDAT het moment kwam dat hij zo’n normaal tot mager meisje uitschold omdat hij haar dik vond. Het was iets met een arm op een foto waarvan hij zei “Ja, ieuw, je arm op deze foto is gewoon dik.”. Daarna ging ‘ie nog zo’n normaal tot mager meisje uitschelden want d’r “heupen waren te breed”. Nah, kan ik natuurlijk een hele discussie beginnen over de modellenwereld. Je hoeft me niet te vertellen dat de modellenwereld zo werkt. Dat hoeft echt niet. Maar het aanzicht van zo’n nijlpaard die van die magere meisjes dik gaat noemen, nee. Dat kan ik niet aan. Dus ik begon hem vanuit mijn diepste binnenste te haten. Ik twitterde iets over hem in de trant van “oh dear god hij gaat vast weer als dikzak magere meisjes uitschelden”. Wat denk je? De man blóckt me. De man heeft me geblockt op Twitter. Vraag ik mij dus af, hoezo? Heeft hij A) zelf niet door dat hij enorm dik is, dus voelt hij zich beledigd als ik hem zo noem? Come on mensen, zelfontkenning is zó 2010. En B) HAHA hij heeft me geblockt! Goddegoddegod.

We kunnen wel stellen dat deze man geen functie in ‘t leven. Besides eten en magere meisjes uitschelden en vernederen, denk ik zo. Hij heeft zélfs geen wikipedia pagina. Kom op. Dan ben je ook een beetje sad. We kunnen dus wel concluderen dat meneer wél gedwongen is om dunne meisjes uit te schelden en te kleineren aangezien hij A) anders geen aandacht krijgt, en dan moet ‘ie waarschijnlijk huilen en hij B) diep van binnen deze wezens haat om hun gewicht die waarschijnlijk wel onder de 100 ligt, en tsja, dat kunnen we nou niet van hém zeggen.

Bastiaan, als je dit leest. Ga wat met je leven doen man. Ga ‘es naar India jezelf ontdekken ofzo. Ga ‘es een hobby zoeken. Iets wat je bezig houdt. Ga duiken in Egypte ofzo. (denk wel aan je XXXXXL duikpak, he!)

Want dit werkt niet voor jou, en het werkt ook niet voor mij. En voor de rest van Nederland ook niet.

Eindhovenste sting: hulde.

Samen met m’n lieftallige broeder had ik een supermooi idee om ‘ns naar Eindhoven gaan. Volgens m’n moeder was er een Bijenkorf, die weet dat soort dingen, dus dan weet je dat ‘t wel goed zit. En het kwam ook nog ‘ns zo ideaal uit dat de Kruidvat weer zo’n mooie actie had, weetjewel, met van die treinkaartjes voor twaalf euro en maar liefst vijftig cent. Alle perfecte omstandigheden samen: Einhoven, here I come.

Door de Eindhovense straten slenterend liep ik er langs en werd gehypnoseerd. Normale kledingzaken zijn gewoon een vrij kleine ruimte, een paar kledingrekken hier en daar, verkopers en soms – als je geluk hebt – spelen ze ook nog een leuk muziekje. Maar de Sting was anders. In diepe trance raakte ik. Alsof ik net een enorme joint had gerookt en de wereld door een regenboog-gekleurde bril zag. Ik werd er naar toe getrokken. Dus ik zet m’n eerste stap in de Sting, en godsjezus: wat een gruwelijk vette winkel. Echt. Ik zou bijna naar huis hollen en m’n kussen halen om in een van de (mooie) pashokjes te gaan wonen.

In ‘t centrum van deze geniale winkel is er een soort van club-achtige licht parade, en terwijl soortgelijke muziek wordt afgespeeld wil je bijna een beetje gaan dansen. Dat verwacht je ook gewoon, dat in zo’n winkel iedereen kledingkopend aan ‘t dansen is. Of aan ’t jumpstylen. Verwacht je echt. Het feit dat je wordt omgelopen door van die mensen die met het ritme mee willen stampen, is bijna niet meer erg. En dat je bijna verdwaalt door de grootheid van de winkel en je bijna verlamt raakt door een val van die kleine irritante trapjes vervaagt ook. En echt hoor, die te smalle roltrappen die elke 2 seconden een schokje maken vallen opeens niet meer op als je je laat meevoeren door die muziek en die lichtparade.

Jammer dat ik die kleding van de Sting sinds de brugklas niet meer draag; (ik was toen flink fan van de felgoene sweaters met roze kikkers. mooi toch. )want die Sting in Eindhoven, is me toch een indrukwekkende winkel. Het moet op de lijst van werelderfgoed.